Wat hebben we ons meisje een mooi afscheid gegeven gisteren. Een afscheid zoals ze het verdiend. Het deed ons zo goed dat er net als dinsdag ook gisteren zoveel mensen aanwezig waren. Dat is ook iets wat ons kracht geeft.
Toen we gisteravond thuiskwamen, konden we niet eens de voordeur openkrijgen, omdat er zo ongelooflijk veel kaarten lagen. Wat een warmte.
Ben ook heel erg trots op onze families. Ze zijn zelf ook helemaal stuk van verdriet en toch zijn ze er altijd voor ons.
Het meest trots ben ik op mijn mannetje. Wat heeft hij gisteren mooi en knap gesproken voor ons lieve wijffie. En wat is hij een ontzettende steun voor mij. We zijn samen echt een team. Het was ook echt emotioneel om te zien hoe grote broer Sem een paar woordjes wilde zeggen.
Lieve allemaal, we willen jullie bedanken voor de steun en warmte die jullie ons dinsdag en gisteren hebben gegeven.
Het is nu 5 over 2 en ik zit klaarwakker in bed.
Ik ga mijn gedachten en gevoelens maar even van mij afschrijven. We hebben zo'n vreselijk pijn in ons hart. 5 maart zal altijd een donkere dag voor ons zijn. Het was ook letterlijk en figuurlijk een donkere dag. Ik zei het zaterdag nog, de hele week is het mooi weer geweest en vrijdag was het zo donker buiten. We hebben zo vreselijk veel lieve mensen om ons heen. We krijgen zoveel lieve sms-jes, krabbels en kaarten. Het doet ons heel erg goed.
We hebben ook zo vreselijk veel steun aan onze ouders, mijn broer en schoonzus, en mijn schoonzus en zwager. Terwijl hun ook zoveel verdriet hebben. Ze zijn vrijdag echt de hele dag in het ziekenhuis geweest om ons bij te staan, terwijl ze zo machteloos stonden.
Ik wil graag vertellen wat er gebeurd is, zodat de mensen die het verhaal nog niet helemaal kennen, ook op de hoogte zijn, zodat we het niet iedere keer weer persoonlijk hoeven te vertellen, want dat valt ons heel zwaar.
Na een zwangerschap van 41 weken en 4 dagen kreeg ik eindelijk vrijdagochtend om half 7 weeen.
Dolgelukkig waren Bryan en ik dat de weeen vanzelf kwamen, want anders zou ik zaterdagochtend om 7 uur ingeleid worden.
Ik ben om half 7 naar beneden gegaan en heb rond half 8 Bryan geroepen. Bryan is naar beneden gekomen en aangezien de weeen vrij kort op elkaar volgden, besloten we het nog een uurtje aan te kijken en dan de verloskundige te bellen. De verloskundige is gekomen rond half 9. Na tien minuten luisteren met het apparaat was het hartje nog steeds niet te horen. Je zag dat Joyce schrok, en ze heeft het Rode Kruis gebeld om te zeggen dat we er aankwamen, zodat er een team voor ons klaar zou staan. Eenmaal in het ziekenhuis gingen ze weer met het apparaat aan de slag. Weer niks.
Ze hebben de gynaecoloog erbij gehaald en die heeft een echo gemaakt. Rond half tien werd er geconstateerd dat onze dochter Bo was overleden. Ondertussen gingen de weeen gewoon door.
Bryan heeft mij zo ontzettend gesteund tijdens de bevalling, ik heb echt bewondering voor hem.
Terwijl hij zelf helemaal kapot was van verdriet heeft hij mij er echt door heen geholpen.
Ik hou ook echt zielsveel van hem.
Uiteindelijk is onze dochter na een natuurlijke bevalling van 10 1/2 uur om 19.54 uur geboren.
Onze dochter heet Bo Monica Catharina Wijker.
Ze is vernoemd naar mijn moeder (Monica) en naar mijn schoonmoeder (Catharina).
Ons kleine meisje is 2990 gram en 51 cm lang.
Ze is zo vreselijk mooi. En we zijn zo vreselijk trots op haar.
Ze word woensdag begraven en we geven haar een afscheid wat ze zeker verdiend. Ze was zo ontzettend gewenst.
Ze zal voor altijd in ons hart en hoofd blijven.